Canadian bergenblues

Marcia Jansen en familie
Marcia Jansen en familie

Marcia Jansen, journalist en triatlete, schrijft voor Smiles Around the Globe regelmatig een blog over haar belevenissen in Canada waar ze nu woont met haar man en kinderen. Deze keer over de bergenblues, daar hebben vast meer triatleten en fietsers last van…

Tijdens eerste kerstdag waren we weer even terug op Reginald Hill, waar we tweeënhalf jaar hebben gewoond. Samen met familie en vrienden hiken we ieder jaar naar het view point. Het uitzicht op de eilandjes voor de kust is fenomenaal, maar mijn hemel, wat heb ik die berg vervloekt. Niet tijdens de keren dat de hertjes bij ons voor het raam stonden, of als er weer eens een zeearend of kalkoengier in de boom voor ons huis zat. Zelfs niet die keer toen we ingesneeuwd raakten en 72 uur zonder elektriciteit, stromend water en internet zaten. Want we hadden een houtkachel en genoeg blikjes bonen in de voorraadkast.

Reginald Hill is 260 meter hoog. Geen Rocky Mountain, maar wel een stevige kuitenbijter. Om bij ons huis te komen, moest ik eerst een kilometer klimmen op de weg (steil!) en daarna volgde nog de kilometer lange, onverharde drive way. Als kersverse landed immigrant met een verzet waar ik in de Hollandse polders goed mee uit de voeten kwam, zigzagde ik in het begin naar boven. Gelukkig hielp een snel aangeschafte bergpion wel enigszins, maar ik heb me vaak moeten bedwingen niet af te stappen, omdat lopen me sneller en minder vermoeiend leek.

Canadian Rockies

Twee keer ben ik echt afgestapt. Nadat ik op de fiets naar het dorp was gereden (dertien kilometer iets meer bergaf dan bergop) en na een flinke looptraining weer terug (dertien kilometer meer bergop dan bergaf). Mijn vriend Huib, zelf een enthousiast mountainbiker, zat er niet zo mee. Hier word je sterker van, probeerde hij me telkens weer te motiveren om met de fiets van huis te gaan in plaats van met de auto. En inderdaad. Ik ben veel sterker dan toen ik in augustus 2012 Nederland verliet, althans dat leid ik af van mijn bijgestelde personal bests op de tien kilometer en halve marathon.

Gelukkig wonen we nu vlakbij de oceaan en hoef ik niet eerst een kilometer te downhillen om op een verharde weg te komen. Maar een training zonder heuvels kan ik me bijna niet meer voorstellen. Het is alsof ik hier op Salt Spring Island altijd in de Ardennen aan het fietsen of lopen ben. Vroeger toen ik nog in Tiel woonde, fietste ik naar Amerongen, Rhenen, Nijmegen of Arnhem om de vlakke polders te ontvluchten. En ook nu is er een oplossing als ik het continue klimmen en dalen (echt, er is hier maar weinig vlak) helemaal beu ben. Dan neem ik de ferry naar Vancouver Island (35 minuten enkele reis) om wat meer ‘vlakke’ kilometers te kunnen maken. Tijdrovend, maar erg effectief tegen de bergenblues

Wil je meer lezen over Marica Jansen. Lees dan haar vorige blog hier.

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie