Treinreizen – we zijn een stressvol volkje

Helaas de vakantie is weer voorbij. Het was zo heerlijk. Even uit de routine en doen waar je zin in hebt. Alleen de meesten onder ons, moeten ook weer aan het werk. Ik ook. Ik ben een treinreiziger. Dat bevalt mij prima. Ik houd echt niet van files en als je met de trein gaat zijn die er niet. En die vertragingen vallen ook wel mee over het algemeen .Verder  kan ik in de trein lekker lezen. Meestal is het ontspannen thuiskomen. Toch zijn er ook genoeg ergernissen. Met name na zo’n vakantie periode worden die mij weer extra duidelijk. Gedaan is het met de rust op het station en in de trein. Dan valt het weer op dat we met z’n allen een stressvol volkje zijn. Kan dat niet wat minder?

Kan het een tandje minder? 

Aan het begin van mijn treinreis “carrière” ging ik regelmatig mee in de stress van het treinreizen. Ik zorgde dat ik vooraan stond bij het instappen bij de trein. Duwen deed ik dan niet, maar soms gaat het bijna niet anders. Rennen naar mijn trein, omdat ik net wat aan de late kant was. Snel naar mijn fiets, omdat ik anders 3 minuten later op mijn werk zou komen. Ik voel me alweer opgejaagd als ik dit schrijf. Dagelijks reizen zo’n 600.000 Nederlanders met de trein. Op station Utrecht waar ik altijd uitstap is het elke dag rond 8.30 en 17.00 uur spitsuur. Als je niet meegaat in de stroom, dan word je bijna overlopen. Het lijkt wel of iedereen haast heeft. Ook leest iedereen natuurlijk steeds meer over conducteurs die worden aangevallen door reizigers in de trein. Wat gebeurt er met ons? Waarom zoveel stress en agressie? Soms vraag ik mij af wat we met z’n allen aan het doen zijn! Kan het niet even wat minder?

 

Onderstaan filmpje geeft aan hoe ze het in Japan doen bij overvolle treinen. Dat willen wij toch ook? Not!

 

Besef – doe es effen rustig aan!

In de vakantietijd is de stress veel minder voelbaar. De treinen zijn minder vol. Mensen lopen net wat minder hard. Iedereen wacht rustig bij het instappen. Bij mij kwam een paar jaar geleden langzaamaan het besef, dat stress nergens over gaat. Waarom zou ik mij gaan haasten? Wat gebeurt er als we met z’n allen rustig wachten tot de treindeur open gaat? Dat zou zoveel rust geven. Ik geef tegenwoordig het goede voorbeeld. Tja, misschien heb ik dan geen zitje meer voor mij alleen, maar het is mij dat geduw en getrek niet waard. Ik wacht nu rustig af. En rennen doe ik ook niet meer. Gewoon wat eerder vertrekken, dan is er niets aan de hand. Als we met z’n allen wat minder gestrest zouden zijn bij het reizen en wat meer respect hebben voor elkaar, dan maakt dat het reizen voor iedereen plezieriger. Doe jij mee?

 

Ik moest ook wel lachen om het filmpje van ikvrouwvanjou.nl over irritaties in de trein.  Herkenbaar?

 

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie