Achterop de fiets bij Jan-Erik

Na flink wat twijfels stond ik toch aan de start van de 25 kilometer van de Midwintermarathon. Ik besloot het rustig aan te doen en als ik pijn aan mijn linkervoet zou krijgen, te stoppen. Maar het was het niet de pijn aan mijn linkervoet, maar mijn kuiten die roet in het eten gooiden. Helaas!

Midwintermarathon
Vol goede moed voor de start samen met Martijn Keijsers

 

Auw!

Dat deden mijn kuiten na zo’n 15 kilometer. Ook onder mijn voeten voelde het al eerder niet echt lekker. Ik was zo lekker van start gegaan. Ik liep een lekker tempo en hoorde de mannen in mijn buurt praten over een eindtijd van rond de 1 uur 50 minuten. Dat was ook de eindtijd die ik stiekem in mijn hoofd had. “Dat zag er goed uit!” Maar na een kilometer of 12 begonnen mijn voeten pijn te doen. Dat voelde niet fijn en misschien dat ik daardoor wat anders ben gaan lopen. Ik heb geen idee, maar na een kilometer of 15 voelde ik mijn kuiten. Dat werd steeds erger en na nog een paar kilometer moest ik het tempo laten zakken en uiteindelijk zelfs wandelen. “Ahh, nee!” Verdrietig werd ik er van.

Auw! Dat was dus een boosdoener...
Auw! Dat was dus een boosdoener…

Stoppen of doorgaan?

Dat ging op dat moment door mijn hoofd. Ik heb op dat moment veel gedacht aan mijn belofte om te stoppen als ik pijn zou krijgen aan mijn linkervoet. Maar ja, dat gold natuurlijk ook voor andere pijn.  Het was niet het meest handige moment om ermee op te houden: iets meer dan 5 kilometer voor de finish. Maar het was echt niet meer verstandig om door te rennen. Dus ik wisselde wandelen af met rustig rennen tot ik langs de Koningin Julianatoren kwam. Zo’n 3 kilometer voor de finish. Ineens zag ik een man met een fiets naast het parcours staan. Na een korte twijfel heb ik hem gevraagd of ik bij hem achterop de fiets mocht richting de finish. “Achterop?, vroeg hij verbaasd. “Ja, ik heb echt zo’n last van mijn kuiten, ik kan niet meer hardlopen, zei ik”. En hij was zo aardig om mij het laatste stuk richting de finish te brengen. “Heel erg bedankt nog daarvoor Jan-Erik!” Dat was de naam die ik heb onthouden.

Doel voor ogen

Ik was natuurlijk erg verdrietig en teleurgesteld dat ik niet kon finishen, maar het was wel de juiste beslissing. Ik zit nu op de bank met behoorlijk stijve kuiten, maar niet iets wat niet na een dag of 3 over is. Uiteraard ging ik twijfelen of ik nu wel door moest gaan voor mijn doel: de marathon. Toch ga ik het nog niet opgeven. Het was een mooie training en ik weet dat het tempo prima was. Dus ik ga deze week eens goed kijken hoe ik mijn training kan vervolgen. Ik ben altijd al best blessuregevoelig geweest, dus hele lange duurlopen zijn voor mij best heftig. Dus misschien toch ook maar weer wat meer gaan fietsen, om op die manier mijn conditie op peil te houden.

Wat zou jij doen als je mij was? Als je nog tips hebt, hoor ik ze uiteraard graag!

3 Reacties op  Achterop de fiets bij Jan-Erik

  1. Dat ziet er pijnlijk uit, geen wonder dat je waarschijnlijk anders gaat lopen.
    Maar tips: je kuiten lekker laten masseren, een boekje lezen op de bank met een kopje thee erbij!

  2. Uitstappen is soms nog een moeilijkere keuze dan starten. Het voelt als falen. De tip: als je het niet geprobeerd had, dan wist je zeker dat het je niet gelukt was… En blijf vertrouwen hebben!

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie