Hoe blijf je fit na je 65ste?

Maanden geleden vroeg ik mijn schoonvader of hij voor mij een blog wilde schrijven over hoe hij zo fit blijft na zijn 65ste. Dat vond hij wel leuk om te doen, maar het kwam wel op de to-do list. Hij is namelijk niet iemand die na zijn 65ste stil blijft zitten. Hij werkt gewoon door als ZZP-er, gaat op lange reizen, vindt het leuk om te tuinieren en houdt steevast 1 dag vrij voor zijn sportdag (vertelt hij later meer over). Kortom, hij heeft bijna tijd te kort, dus misschien is dat al wel het antwoord op mijn vraag. Haha. Al een paar keer vroeg ik hem: “Staat mijn blog al iets hoger op de to-do list?”Ehm, nog niet was steeds het antwoord. Hij is een druk baasje, dus ik liet het maar even zo. Tot de dag voor het vertrek van mijn wereldreis. “Rina” zei hij”, “ik heb mijn blog af“. ECHT? Ik was verbaasd, want ik had er al helemaal niet meer aan gedacht. Die dag had ik geen tijd meer om hem online te zetten, dus ik doe dat nu maar van mijn nieuwe werkplek in Thailand. Wat verschrikkelijk 😉

evert-en-rina

Een beetje teveel van het goede

“Fit blijven na je 65ste. Iedereen zal daar zijn of haar eigen invulling aan geven variërend van misschien wel helemaal niets doen tot er stevig tegenaanIk acht me zelf daar een beetje tussen in; alhoewel in mijn omgeving van tijd tot tijd de opmerking wordt gemaakt dat het wel een beetje veel van het goede is. Oordeel zelf.”

“Mijn sportieve leven bleef tot zo’n twintig jaar geleden beperkt tot enkele malen per week een uurtje joggen. In die tijd (1995) raakte ik in een stevige burn out (een echte, die circa twee jaar geduurd heeft) en op advies van de psycholoog moest ik maar eens wat gaan fietsen. Elke week een paar keer een paar kilometer. Gewoon voelen hoe lang je het lekker vond en hoe ver je kon gaan in de wetenschap dat bij het omkeren naar huis je de afgelegde weg nog een keer moest zien vol te houden. Aanvankelijk op de fiets voor woon-werk en geleidelijk bij het groeien van de smaak van het fietsen op een oude zoveelstehands gekochte sportfiets (geen racefiets). De ritten van amper een half uur groeiden geleidelijk uit tot trips van zo’n twintig à veertig kilometer. Dat heb ik zeker een jaar of 6 volgehouden en toen was de smaak zodanig gerezen, dat er een echte racefiets kwam.” 

evert-met-fiets

Fietsen is verslavend!

“Het lijkt wel een zekere vorm van verslaving. Je pakt er weer een paar kilometer bij en dat gaat goed en vervolgens wordt het nieuw gestelde record de norm voor verdere uitbreidingAangezien het met winters weer voor mij niet zo lekker voelt op zo’n rank racefietsje en ik ook in de winter periode graag in beweging blijf, kwam er op zeker moment ook nog een mountainbike bij voor de, in mijn ogen, wat mindere periode van het jaar. Dat proces is zo doorgegaan tot de situatie die ik nu heb bereikt en die voor mij ook als eindstation geldt. Een keer per week 100 km; zomer en winter; weer of geen weer. Een enkele uitschieter naar ca 110km als ik me eens een keer een beetje verkijk op de afstanden. ’s Winters (van november tot en met maart) op de mountainbike en ’s zomers (van april tot en meoktober) op de racefiets.”

Van het fietspad geduwd door de snelle boys 

“Dat gaat allemaal niet zo hard, maar wel gestaag. Drommen, in flitstenue gehuld, scheren met regelmaat langs me op en dat gaat ook nog wel eens gepaard met het zo ongeveer van het fietspad geduwd worden door die snelle boys. Want die hebben immers voorrang; althans hun gedrag metend zou je dat haast wel zeggen. Ik doe het liever in mijn uppie: zelf bepalen op welke dag je gaat (als het even kan geen regen alsjeblieft); hoe laat, met welke snelheid en in welke richting. En op die manier ook alle mogelijkheid biedend aan de vele overige fietspad gebruikers. Mijn voorkeur daarbij wordt bepaald door de windrichting. Ik wil de eerste helft van de rit het gevecht met de wind aan maar eenmaal over de helft heb ik graag dat ie mij in de rug blaast en een handje helpt.”

Als herboren

“Wat minder consequent probeer ik tussentijds ook nog één keer per week ca. 8km te joggen, maar dat gaat echt niet meer zo soepel. Ik weet niet hoe andere 65+ -ers dat ervaren, maar ik merk, dat toenemende stijfheid hier aardig roet in het eten gooit. En smeerolie bestaat er, zo ver ik weet, ook niet voor. Al met al lukt het mij aldus toch wel aardig fit te blijven. Je voelt je na afloop goed moe en na een lekkere douche weer als herboren. (zij het niet als jongeling)”

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie