Na regen komt zonneschijn!

Vorige week wilde ik mijn sportschoenen het liefst in de hoek smijten. “Ik ben er klaar mee. Weg ermee!” Maar na een dag denk ik alweer: “Rina, niet opgeven het komt weer goed. Alle sporters hebben wel eens tegenslag. Dan geef je toch ook niet meteen op?”

hardloopschoenen

Wat er aan vooraf ging

Bij de midwintermarathon in Apeldoorn moest ik uitstappen. Vlak daarvoor had ik al last van mijn linker enkel, daarna van mijn linker kuit. Twee massages verder voelde het weer goed. Het hardlopen weer rustig opgepakt, maar na twee weken moest ik weer stoppen vanwege hetzelfde euvel: mijn linker enkel. Ahhh! Om gek van te worden. Eigenlijk hoef ik dat niet meer hardop te zeggen natuurlijk. Mijn plannen voor het lopen van een marathon zijn even opzij geschoven. Ontzettend balen! Tegenslag hoort bij sport, maar hoe laat ik die zon weer schijnen? Soms word je daar wel eens moedeloos van.

Waar is de trukendoos?

Het liefst zou ik nu willen toveren. Haha, maar ja dat gaat natuurlijk niet lukken. Tegenslag oplossen doe je zelf. Ik ben al naar de fysio geweest en die is niet negatief. Volgens hem heeft het ook met de kou te maken. Nou dat is mooi, want de lente is begonnen. Dus laat die zon maar komen! Ook staat het triathlonseizoen weer voor de deur. En ik wil mijn triathlonteam natuurlijk niet teleurstellen. Wat ga ik nu doen?

Hellas ladies
Mijn tri-team van Hellas: Jasmijn van de Burgt, Sione Jongstra, Peter Vocking coach), ikzelf en Jony Heerdink. Linda van Bemmel staat niet op de foto, omdat zij de hele triathlon had gedaan de dag ervoor 😉

Mijn hoofd omhoog!

Mijn hoofd laten hangen is niet mijn ding. Ik ben een paar dagen boos en verdrietig geweest, maar dan ben ik daar ook wel klaar mee. Ik geef mezelf een schop onder mijn kont en bedenk wat ik kan doen. Eerst maar weer naar de fysio. Dat helpt en maakt al verschil. Ook krijg ik na een paar dagen minder sporten enorme kriebels. Ja, sportverslaving heb ik wel ;-). Waarschijnlijk ben ik daarom triatleet. Ik kan gelukkig nu nog fietsen en zwemmen. De zwemloop van mijn triathlonclub, waar ik graag aan mee wilde doen, gaat niet lukken. “Maar, waarom doe ik niet alleen het zwemonderdeel?” Zo gezegd, zo gedaan. Nu zwem ik alleen de 1000m en heb ik mijn clubgenoot Mia blij gemaakt met het hardloopdeel. Dat wordt gezellig morgen!”

Nieuwe plannen komen vanzelf

Ik ben een ras optimist. Tenminste, meestal dan. Het is echt niet leuk om doelen bij te stellen, maar bij mij is het nu wel nodig. Het is niet meer realistisch om aan mijn doel vast te houden. Dat vind ik lastig, maar ik voel me nu ook wel opgelucht, nu ik mijn keuze heb gemaakt om er een streep door te trekken. En ik ken mezelf, het nieuwe plan komt vanzelf…

Wat heb ik geleerd?

En wat heb ik geleerd van deze blessure? Want het is toch wel even goed om te reflecteren of ik de volgende keer zaken anders moet aanpakken. Maar eigenlijk vind ik toch dat deze blessure meer pech is dan dat ik zelf iets fout heb gedaan. Mijn hoofd wil wel, maar mijn lijf zegt nee. Tja, en dat vindt mijn doelgerichte en ongeduldige IK niet leuk. Maar dan heeft ie maar even pech….

Hoe zie jij mijn verhaal? Zou jij het anders hebben aangepakt? Of heb je nog tips?

2 Reacties op Na regen komt zonneschijn!

  1. Ik denk terugkerend om mijn badpak in een hoek te gooien en het niet meer aan te trekken. Is toch wel iets van hetzelfde, toch:-)

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie