Wie doet er nu een 100 mijl loop?

Op zoek naar een nieuw gevoel tijdens 100 mijl. Dat is wat Maartje Bastings, 31 jaar oud, gaat doen in de USA. Zij staat over ongeveer een week aan de startlijn van haar eerste 100 mijl (160km) trail race de ‘Rocky Raccoon 100’ in Texas. Wie doet er nu 100 mijl, ongeveer 4 marathons, achter elkaar? Dat is bizar ver. Maartje vertelt haar verhaal voor Smiles Around the Globe.

whites

“Drie jaar geleden ben ik naar Boston verhuisd om, na het behalen van mijn doctors titel, aan de TU Eindhoven me verder te ontwikkelen in de wetenschap. Ik werk als postdoc aan onderzoek in DNA nanotechnologie op Harvard University. Voor iedereen die een buitenlandse stage overweegt en de kans heeft hierheen te gaan: do it!”

“Boston is de stad  waar mijn (ultra) marathon carrière begint. In Nederland was ik een actieve triatleet en heb tijdens mijn promotie tijd in Eindhoven de meeste Nederlandse wedstrijden wel gedaan. Toen ik in begin 2012 mijn huidige positie aangeboden kreeg, was voor mij 1 ding duidelijk: ik moest de Boston Marathon rennen. Echter, voor “Boston” moet je je kwalificeren en de limieten zijn redelijk snel. Voor mijn “agegroup” was dat 3.35. Aangezien de inschrijving in september is, moest ik voor die tijd een marathon gerend hebben. Dat werd Rotterdam. Vol toewijding, maar zonder echt een idee te hebben wat ik aan het doen was, deed ik mijn training. En uiteindelijk vond ik mijzelf luisterend naar “you’ll never walk alone” op een koude, winderige zondag ochtend in april op de Coolsingel. Klaar (???) voor mijn eerste marathon, maar met in mijn hoofd de gedachten “wat heb ik me nu weer op de hals gehaald?”. Mijn eerste marathon was gelukkig een groot succes, en met een 3.16 finishtijd was 1 ding zeker: ik zou de Boston Marathon gaan rennen in 2013! Ik vond het fantastisch!”

“Over de ‘Boston’ race zelf kan ik nog wel een keer een andere blog post schrijven (dit is de race met de bommen op de finishlijn en ja, ik was daar). Maar in dit blog ga ik vertellen over mijn volgende doel: de 100 mile. Straks sta ik weer aan de start van een afstand die verder is dan ik ooit eerder te voet afgelegd hebt. Destijds gebeurde dat bij de marathon en volgende week bij de 100 mijl. De marathon vond ik jaren terug het mooiste is dat er is, nu ben ik benieuwd wat ik van 4x een marathon ga vinden.”

hopepass

Een 100 mile run, dat is toch idioot!

“Ik vermoed dat er volgende week dezelfde soort gedachten door mijn hoofd gaan als bij mijn marathon in Rotterdam. “Wat heb ik nu weer gedaan. 100 Mijl, dat is idioot. Dat is niet normaal. Dat kán helemaal niet.””

“Via nieuwe hardloopmaatjes hier in Boston kwam ik al snel in aanraking met trail-running, en ook het ultrarunning. In de afgelopen jaren heb ik de nodige 50km trail races afgevinkt, 6 uurs races en een 80km race. Keer op keer vind ik mezelf aan een startlijn van een afstand verder dan ik ook te voet heb afgelegd. 100 Mijl races zijn momenteel populairder dan ooit in de USA. Bekenste races zijn: de Western States 100 in California en Leadville 100 in Colorado. Western States is de allereerste originele 100 mijl race. Dit was oorspronkelijk een paarden race, maar toen in 1974 ruiter Gordy Ainsleigh geen paard had, besloot hij het te voet te doen.  Kijk eens dit fantastisch Salomon filmpje. Hij finishte net onder 24 uur en daarmee was de eerste Western States 100 endurance run een feit. Leadville is de race uit het boek “Born to run” (als je dit niet gelezen hebt, nu meteen doen!) en ik heb het “genoegen” deze race komende zomer te mogen doen!”

 

Waarom?

“Waarom zou je zo ver willen rennen? Naast het feit dat trailruns en de trailrunning community enorm vriendschappelijk en gemoedelijk zijn, is het de nieuwsgierigheid naar het onbekende. Naar je grenzen, fysiek en mentaal. Naar nieuwe gevoelens, nieuwe gedachten. Nieuwe uitdagingen, nieuwe keuzes. Kun je jezelf zo ver pushen iets te doen dat eigenlijk onmogelijk lijkt? Ben je mentaal in staat een knop te vinden en die om te zetten om toch door te gaan, terwijl je het liefst jezelf onder een warme deken op wilt rollen? Daarnaast verplaats je je door (ongerepte) natuur. Bos en berg paden, rotsen, sneeuw, zand. Geen drukte van de stad om je heen, geen auto’s geen getoeter. Je bent echt heerlijk vrij. Soms ren ik door de bergen in de buurt van Boston en hoe verder ik ga, hoe meer energie ik krijg, puur van de fantastische uitzichten en natuur om me heen.”

“Natuurlijk is het niet alleen mentaal. Maanden van harde training zijn vooraf gegaan aan dit avontuur. Meerdere weken van meer dan 150km per week hardlopen heb ik gedraaid om me voor te bereiden voor de race. Als je het leuk vind kun je hier mijn trainingsblog eens lezen. (mijn trainingsblog met meer verslagen). Aangezien ik ook gewoon een 40+ uur werkweek draai, train ik vaak om 5 uur ’s ochtends en dubbel na het werk in de avond. Een handige manier om meer hardloop kilometers per dag te snaaien is je woon-werk verkeer hardlopend te doen! Op deze manier heb ik per dag al 14 km, en vaak maak ik één van de twee wat langer met een omweggetje langs de atletiekbaan voor snelheids intervallen of pak ik wat heuvels voor een heuvel training. Voor ultra-training doe je in het weekend back-to-back lange duurlopen. Mijn top-weekend was een back-to-back trailmarathon op zaterdag, en een 6 uurs ultra race op zondag. (45 km zaterdag, en 67 km op zondag). Zo’n soort schema vraagt de nodige toewijding en doorzetting, met name als het regent, sneeuwt, waait en koud is buiten. Maar mijn werk is absoluut prioriteit #1, en het trail-runnen een (uit de hand gelopen) grote hobby. Verder heb ik een hele goede ultra-running coach, die alles goed uit denkt en controle heeft, zodat ik niet geblesseerd of overtraind raak.”

snowshoe

Ik wil leren!

“De race volgende week is een test. Een try-out. Als ik finish is het een kwalificatie voor de Western States 100 loterij. Maar de echte reden dat ik deze race doe is om te leren. In de zomer staat zoals gezegd Leadville 100 op het race-programma. Deze start op ~10.000 voet hoogte (~3000 meter) en gaat nog hoger over de Rocky Mountains. Om mijn finish kansen zo hoog mogelijk te maken voor deze race, wil ik mezelf testen op de 100 mijl afstand in een “makkelijkere” 100 mijl race. Rocky Raccoon is op zeeniveau en de totale hoogtemeters voor de race zijn 1500 meter. Het zijn 5 rondjes van 32 km, met zeg maar 1x de Vaalserberg op per ronde. Vergeleken met de Leadville 100 met 5500 hoogtemeters, is dit “toegankelijker”.  Volgende week kan ik testen of mijn lichaam überhaupt 100 mijl kan lopen. Wat ik het beste kan eten en drinken. Welke schoenen en kleren goed of niet goed bevallen. Hoe het rennen in de nacht is. Of ik ga hallucineren door slaaptekort. Hoe sterk ik mentaal ga zijn.”

 

“Het is spannend en eng. Uiteraard hoop ik te finishen, maar leren is belangrijker. Wat de afloop ook zal zijn, de training is niet verloren. Ik heb een enorme stap in uithoudingsvermogen gemaakt, waar ik op kan bouwen voor het voorjaar en zomer. Leadville is het doel, maar een mooie finish in Rocky Raccoon zou mooi meegenomen zijn!”

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie