Ik ben een echte IRONMAN!

Michiel Kroese na zijn geweldige prestatie bij Ironman Wales: “Na een paar marathons gelopen te hebben in de respectable tijd van 4 uur min een beetje en 4 uur plus een beetje, was het tijd voor de volgende stap. Eind zomer 2016 heb ik een 1/8 triathlon mogen beleven in het dorp van mijn ouders op de rand van Twente en in datzelfde jaar coachte Rina mij naar een 4 uur min een beetje-marathon in Praag. Nou, aangezien een en een twee is, vond ik het wel tijd voor een Ironman. Het fietsen en lopen leken mij geen probleem, echter ik kon geen borstcrawl…  Een lang gekoesterde wens kon alsnog in vervulling gaan, ik wilde de borstcrawl altijd al graag onder de knie krijgen.

ironman en koffie

Hoe leer ik borstcrawl?

Leren borstcrawlen kan ook op latere leeftijd als je het maar voldoende aandacht geeft. Na een korte cursus voor beginners in Amsterdam (Swim in Balance), heb ik bij de KNZB twee keer een cursus borstcrawl voor gevorderden gevolgd. Daarnaast volgde ik het programma dat Rina voor mij geschreven had om een volle triathlon te kunnen volbrengen, waarbinnen natuurlijk ook het onderdeel zwemmen. Ook eens per week maar dan in het plaatselijke zwembad. Heerlijk al dat zwembadwater. Helder, gechloord, vertrouwd en erg belangrijk: een zwarte band op de bodem die je altijd op het rechte pad houdt. Maar dat wist ik toen helemaal nog niet.

Keuze problemen

Het tweede problem was meer een keuze-probleem. Welke Ironman zal ik gaan doen? Ik zat te denken aan degene in Colorado of British Columbia, beide aan de andere kant van de Atlantische plas, maar beide ook gemiddeld onder vrij warme omstandigheden. En ik houd niet zo van de warmte en al helemaal niet van sporten in de warmte. Doe mij maar lekker 18 graden Celsius en dan ben ik al snel blij. Verder kreeg ik het advies van Rina om te kiezen voor een afwisselend landschap, zodat ik onderweg mooi wat te genieten zou hebben. Rina heeft goede ervaringen overgehouden aan de Ironman van Wales en na controle van het gemiddelde lokale weer, heb ik me ingeschreven voor deze race. Prachtig leek me het.

 

In de reddingsboot of toch niet?

Na ongeveer de helft van het schema van Rina netjes gevolgd te hebben, kwam de eerste test bij de kwarttriathlon van Almere (mei). Voor het eerst een kwart en voor het eerst met lotgenoten in open water zwemmen. Na 50 meter in weerzinwekkende golven van 8 cm te hebben gesparteld dacht ik, ‘of nu terug naar het strand, of nu richting de reddingsboot…’ Het werd natuurlijk beide niet. Terug naar de vertrouwde schoolslag. Al borstcrawlend zag ik helemaal niets in het woelige water van het IJsselmeer en raakte ik volledig in paniek. Gedurende de tocht af en toe toch nog weer even geprobeerd om wat borstcrawl te beoefenen, maar het werd nog niet echt mijn favoriete slag die dag. Echter wat nu wel onverwacht helder was geworden, was dat ik een probleem heb gekregen dat ik van te voren nooit had kunnen verzinnen. Weg comfort zone, weg helder chloorwater, weg duidelijk zwarte bodemstreep in het zwembad… Na afronding van de cursussen en na het Almere-debacle ben ik meer in open water gaan zwemmen. Gewoon doen, rustig blijven en niet midden in de groep starten zijn voor mij sleutelbegrippen geworden om mijn angst redelijk te kunnen overwinnen. Tijdens de halve van Didam (juli) voelde ik mij al beter en beter in het donkere water. Ik heb toen ongeveer de helft borstcrawlend afgelegd. Nog steeds kwam ik als een van de laatsten uit het water, maar dat vond ik niet zo’n probleem.

Hoe train je heuvels in de polder?

Trainen voor een heuvelachtige Ironman vraagt om een heuvelachtige training. Gelukkig woon ik in Lelystad in de Flevopolder… Kansloos landschap natuurlijk. Rina stuurde me naar Eupen in België om daar mijn tweede halve triathlon te gaan doen. Wat een feest! Goed gezwommen in een lekker tempo. Ik begin het gewoon leuk te vinden dat donkere water. Heb bijna alle open water angsten redelijk onder controle. Nog een laatste test bij de zoute zeemijl van Bloemendaal geeft me al het vertrouwen dat ik nodig heb. Elke meter borstcrawl en lekker op tempo gezwommen.

Tenby beach

En toen was het zo ver…

Begin september met al m’n materiaal richting Wales. Vliegen op Cardiff en dan lekker van het landschap genieten met de trein naar Tenby, de hoofdstad van de Ironman Wales. Wat een kleurrijk dorp in het Welshe kustlandschap. Ik ben er een weekje om te acclimatiseren en dat bevalt me erg goed. Ik zwem in zee, doe een fietsrondje en loop ook al een keer het rondje door het dorp dat ik straks vier keer moet doen. En dan is het zo plots zover. Na tien maanden strak in het schema van mijn coach geleefd te hebben, ben ik er blijkbaar klaar voor. Ik kan zwemmen, de trainingsuurtjes zijn gemaakt, en het hoofd wil maar een ding: starten! Ik wil nu zo graag weten of ik het kan (of niet…)! Bij de start laat ik de pro’s voorgaan. Zij hebben immers ook ruimte nodig. En ik kom zowaar na 5 kwartier het water uit. ‘Dat is toch fantastisch,’ denk ik zelf. Nu op naar de fiets en niet te hard fietsen, want het wordt een lange dag.

fietsen in de mist

Mijn belevenissen onderweg

Rina heeft me op het hart gedrukt me strak te houden aan mijn voedingsschema deze dag. Elk kwartier drink of eet ik wat. Best heel veel, maar ik denk dat het voor mij van doorslaggevend belang is geweest. Eenmaal in de korte broek op de fiets komt het Welshe weer ook om de hoek kijken. Wat een wind, wat een regen! Ik schat in dat ik van de 7 uur dat ik lekker gefietst heb, zo’n 4 ½ uur regen heb gezien: zacht, hard, van links, van rechts, van boven! Maar ik vond het niet zo erg. Ik was een beetje nerveus voor een lekke band, maar dat ging allemaal prima. In de meeste dorpen waar je doorheen fietst, is het een waar feest. En niet zomaar feest, nee de mensen staan daar aan de kant van de weg om je aan te moedigen in de regen! Verbazingwekkend dat er zoveel mensen op de been zijn! Ze schreeuwen van alles en geven je energie om niets. Vooral de klimmentjes in het dorpje Saundersfoot zijn voor mij legendarisch. Het is alsof je een bergetappe in de Tour de France fietst. Aan weerskanten dranghekken met uitgedoste mensen die je komen aanmoedigen! Prachtig om te zien. Twee serieuze klimmetjes en je bent in Tenby. Terug bij af. Na 7 uren peddelen, de fiets weer aan het rek en de loopschoenen aan. Ik denk steeds serieuzer dat ik het ga halen. Ik heb 7 uur lang op hartslag 150 gefietst terwijl het soms zeer verleidelijk is harder te gaan. Inhouden om maar energie over te houden voor de marathon.  Ik heb 8 ½ uur gesport en voel me goed! Lichaam en geest zijn klaar voor het lopen.

hardlopen

Nog maar 42 kilometer lopen…

Tijdens het fietsen een beetje koude knieën gekregen vanwege de regen, maar die zijn intussen weer iets opgewarmd. De tijdlslimiet in Wales is 17 uur, dus ik heb welgeteld nog 8 ½ uur over voor het looponderdeel. Tijd genoeg dus! Rustig aan beginnen. Het zijn vier rondjes van 10 km met een aanloop en een finish dus het zal wel precies 42 km en een beetje zijn. Elk ronde begint in het centrum van Tenby en al snel moet er ruim 3 km geklommen worden om het dorp uit te komen. Halverwege de klim staat een verzorgingspost en ook de broodnodige dixies. Ik loop gestaag omhoog en zie de eerste lopers al naar boven wandelen. Ik houd rekening met alle scenario’s maar ik probeer me voor te houden elke kilometer hard te lopen en niet te gaan wandelen, maar als het moet om de finish te halen dan zal ik dat zeker overwegen. Mijn lichaam heeft de eerste ronde wat last van kuit en hamstring en bovenop de heuvel rek en strek ik het iets op, en begin dan aan de afdaling terug richting Tenby. Ik eet en drink nog steeds volgens schema, en laat me niet gek maken in ronde twee. Ik groet zoveel mogelijk mensen, handje klap erop los om tussen de oren zo veel mogelijk afgeleid te worden. Ik vind het een waar genot. Ik heb energie genoeg en probeer in ronde drie zelfs wat te versnellen. Kuit en hamstring werken mee. Natuurlijk is het lichaam uitgeput, maar de geest wil door. En voordat ik het weet staat er nog slechts één ronde op me te wachten. Ik geloof het nauwelijks! Ik loop zo’n 9 à 10 km per uur en vindt het allemaal prima. Ik realiseer me dat ik over een uurtje een Ironman ben als alles zo blijft gaan. Ik zit ruim in de tijd. Ik wil slechts finishen en heb geen echte tijd in gedachten. Ik sjok voor de laatste keer de heuvel op en weet dat als ik boven ben ik ook weer naar beneden mag. Wat een feest is het in het dorp. Ik ruik steeds meer bier en oud zweet als ik door de straten van Tenby ploeter. Nog een paar bochten en dan martel ik op die rode loper. Ik haal het! Ik ben er! Heerlijk! Enorm bedankt, smiling coach!

finish

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie