IRONMAN Hawaï finishen, wat een prestatie!

IRONMAN Hawai Martijn Keijsers

Er zijn van die mensen bij die doen 3 hele triathlons (3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42 km hardlopen!!) in 1 jaar. Ongelofelijk! En 1 daarvan was ook nog eens het wereldkampioenschap IRONMAN op Hawaï. Dat deed Martijn Keijsers dit jaar. Ik mocht hem het hemd van het lijf vragen over zijn ervaringen.

Martijn, je bent net terug van Hawaï. Op Hawaï heb je meegedaan met de wereldkampioenschappen IRONMAN. Er hebben veel mensen meegeleefd op je racedag 10 oktober, je gevolgd via je website en je blogs gelezen. Je bent uiteindelijk gefinisht in een tijd van 10 uur en 21 minuten. Wat een prestatie, gefeliciteerd! En om mee te doen op Hawaï heb je je eerst moeten kwalificeren. Dit gebeurde bij IRONMAN Maastricht begin augustus. Daarvoor had je al de hele triathlon De Frysman gedaan. Wat een jaar! Drie hele triathlons in 1 jaar (en zelfs binnen 4 maanden tijd!!).

Allereerst ben ik heel benieuwd wat je vond van je prestatie op Hawaï. Ben je tevreden?

“Ja, ik ben zeker tevreden. Ik heb me gehouden aan mijn raceplan en ben gezond gefinisht. Natuurlijk had ik graag sneller willen zijn, maar bijna niemand doet op Hawaï precies de wedstrijd die hij in gedachten had. Het is er zo heet en stikbenauwd, er staat wind (vooral op de terugweg), je fietst 180 kilometer heen en weer over een snelweg langs lavavelden en het hardlopen is grotendeels over dezelfde weg in de zinderende hitte. Kortom, dat zijn ingrediënten die je eigenlijk nergens anders tegenkomt. Hier kun je je heel moeilijk op voorbereiden. Toch heb ik het voor mijn gevoel goed gedaan.”

Iedereen is super fit

“Op Hawaï zijn bijna alle atleten super fit. Op een enkeling na, die via loting mee mag doen of uit een liefdadigheidsregeling komt, heeft iedereen zich moeten kwalificeren bij een andere IRONMAN ergens op de wereld. Ook de wedstrijd zelf is twee stappen groter dan een normale IRONMAN. Het hele eiland ademt twee weken lang triathlon, ongelofelijk. Als je ’s ochtends vroeg even gaat trainen, dat is in de hitte het beste tijdstip daar, zie je overal om je heen atleten zwemmen, fietsen of hun trainingsrondje lopen. Dat is enorm motiverend en op een bepaalde manier ook wel intimiderend.“

Hoe was de wedstrijddag?

“Het zwemmen op de wedstrijddag was één grote wasmachine. En dat bleef ook zo gedurende het hele zwemrondje. Bij andere IRONMANS is het ook druk in het begin van het zwemmen, maar na een paar honderd meter zwemmen verspreidt het veld zich, omdat het zwemniveau ver uiteen ligt. Dat is op Hawaï niet zo. Iedereen heeft een hoog niveau, anders waren ze daar niet.  Na de wasmachine mocht ik 180 km fietsen over de snelweg langs de lavavelden. Het gaat er steeds op en af. Ik werd de eerste helft van de race alleen maar ingehaald door supersnelle fietsers. Het leek wel of ik stilstond. Maar ik had besloten me rustig te houden. Ik wist dat het nog heel zwaar zou worden. Elke verzorgingspost zorgde ik dat ik genoeg voeding en drinken had. Ook bleef ik mezelf koelen met koud water. Normaal houd ik daar niet van, maar hier kun je niet anders. Het is zo heet. Vlak voor de terugweg kreeg ik een tropisch regenbui op mijn hoofd. Dat was even lekker, maar toen het weer ophield was de hitte ook zo terug. Binnen 5 minuten ben je weer droog. Toen kreeg ik de tegenwind. Dat is daar vaak zo op de terugweg van het fietsen, ook als je heen geen wind mee had. Ik voelde me nog goed, maar de laatste 30 kilometer waren toch erg zwaar. Er was ineens geen verzorgingspost meer. Ik kon me niet meer koelen en mijn energie raakte op. En de tegenwind hakte er toch ook wel in. Gekookt kwam ik de wisselzone in. Ook daar was net even geen water beschikbaar. Pas na 1,5 kilometer rennen kon ik weer volop koelen en vanaf toen ging het beter. Ik had een tip gekregen van Carlo Pullens, die eerder had meegedaan, om een hersluitbare diepvrieszak mee te nemen en die elke verzorgingspost te vullen met ijs om mijn lijf mee te koelen. Verder stopte ik sponzen in mijn shirt. Vlak voor de volgende verzorgingspost gooide ik de gesmolten ijsblokjes over mijn hoofd en pakte ik weer nieuwe. In de 7 minuten, die tussen de verzorgingsposten zat, waren de ijsblokjes alweer gesmolten. Zo heet was het. De laatste 26 kilometer rennen zijn over de snelweg en er was geen schaduw. Het gaat op en neer en na elke heuvel denk je weer: ik zou er nu toch wel bijna zijn? Dat duurde ontzettend lang. Gelukkig voelde ik mij de laatste 30 minuten bij het rennen erg goed en kon ik met een supergevoel over de finish stappen.”

 

Wat voelde je op het moment dat (citaat uit jouw blog) omroeper Mike Reilly ‘the voice of IRONMAN’ de magische woorden “You are an IRONMAN!” riep aan de finish?

“Dat was geweldig! Er staan zoveel mensen te juichen en klappen voor de finish. Dat geeft een kick. En dan hoor je je naam op zijn Amerikaans “Martin Kiezers from Arnheim The Netherlands”. Dat is wel echt heel tof! Daarna zit je in een soort tuin aan het strand bij ondergaande zon bij te praten met alle atleten die zijn gefinisht. Zo mooi om van iedereen zijn of haar ervaringen te horen. Je merkt dat bij bijna niemand de race ging zoals hij of zij het had voorgesteld. Het is een slachtveld.  Bij de profs misschien nog meer dan bij de amateurs. Het mooie van deze wedstrijd is dat je onderweg je tegenstanders en de profwedstrijd kan volgen. Het is continue heen en weer. Dat is mentaal ook wel lekker, want het geeft je wat te doen op dat saaie parcours.”

 

Een hele triathlon doen is niet niks en dan ineens drie hele triathlons in 1 jaar. Hoe voel je je nu twee weken na de race?

“Eigenlijk boven verwachting goed. Ik heb geen pijntjes, weinig last van de jetlag, alleen wat vermoeidheid en bij inspanning voel ik nog mijn longen. Maar ik merk dat ik alweer zin krijg om wat te sporten. Dus afgelopen dinsdag heb ik alweer lekker gerend en wat gezwommen. Ik zit zelfs te denken om dit weekend alweer een loopwedstrijdje in de buurt te doen, omdat het zo leuk is. Maar ik laat het maar gewoon van de dag afhangen. Als ik zondag lekker in bed wil blijven, doe ik dat. Ik zie wel!”

Wil je nog een keer naar Hawaii?

“Het was echt een super gave ervaring. Maar de komende 10 jaar zie je mij niet meer als deelnemer in Kona. Dus hou mij tegen als ik toch weer plannen krijg ;-)! Ik wil nog blijven genieten van hoe mooi en bijzonder deze ervaring was. Dat besef je pas echt als je ziet hoeveel berichtjes je krijgt na de wedstrijd en hoeveel mensen aangeven met je te hebben meegeleefd. Een aantal zijn er zelfs ’s ochtends heel vroeg voor opgestaan om mij via een livestream op internet te zien finishen. Dat is wel heel bijzonder. “

 

Heb je al een nieuw doel in je hoofd voor volgend jaar?

Nee, nog niet. Ik heb nu zoveel bereikt. Volgens jaar ga ik gewoon lekker starten voor de Trimates in de Eredivisie en voor mijn Duitse team uit Münster in de Bundesliga. Als ik nu iets groots wil doen, moet het bijzonder zijn. Ik heb wel bedacht me op te geven voor de Vereniging Friese Elfsteden. Wie weet wordt het weer een keer een strenge winter. De Elfstedentocht rijden, lijkt me toch ook wel een bizar zware opgave. Ver weg van mijn comfortzone. Dat lijkt me mooi!

 

Je kwalificeren voor Hawaï, is zo ongeveer het hoogst haalbare in de triathlonsport. Er zijn heel veel triatleten die ooit eens naar Hawaï willen gaan. Heb je tips voor hen wat ze moeten doen om daar te komen?

  1. “Als je ooit echt graag naar Hawaï wil, trek hier dan een paar jaar voor uit. Je lichaam maar ook geest moeten echt goed voorbereid zijn om een goede hele triathlon neer te zetten.
  2. Kies een goede IRONMAN wedstrijd uit waar je je wilt kwalificeren. Deze wedstrijd moet bij je passen, dan maak je kans.
  3. Besef dat je veel geduld moet hebben en mentaal en fysiek sterk moet zijn. Ook moet je flexibel zijn, want op de wedstrijddag zelf gaat het vaak nooit precies zoals je wilt. Je moet op dat moment de juiste keuzes kunnen maken.
  4. Hoe ouder je bent, hoe makkelijker het wordt. In de oudere agegroups doen minder deelnemers mee en is het relatief makkelijker om je te kwalificeren. Dus misschien dat ik na mijn 50e er weer eens over na ga denken ;-)!”

Martijn, heel erg bedankt voor je mooie verhaal. Ik vind het echt super stoer dat je dit hebt bereikt. Ik wens je heel veel succes met het zoeken van een mooi uitdagend doel voor de toekomst!

Geintresseerd in meer verhalen van Martijn. Klik hier.

 

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie