Verslaafd aan sport

op de fiets met AquapoldroDeze week las ik in een tijdschrift een aantal artikelen over jongeren rond de 18 jaar die verslaafd waren geweest aan alcohol, drugs en andere slechte zaken. Gewone mooie jonge dames, van wie je nooit zou denken dat zij op het ‘slechte pad’ raken . De oorzaken voor het feit dat het toch gebeurde liepen heel erg uiteen. Ze waren gelukkig wel weer op de weg terug, maar wat een schril contrast met mijn ‘gezonde’ leven. Ik moet er nog regelmatig aan terugdenken.

Het MOETEN sporten

Sportief zijn is een lifestyle. Tenminste dat is het voor mij. Dat is er zo langzamerhand ingeslopen. Geen haar op mijn hoofd die er aan zou denken om drugs te gebruiken. Af en toe een wijntje, vind ik trouwens geen probleem hoor! Ik krijg al kriebels als ik een dag of twee niet heb gesport. Dan MOET ik weer naar buiten, in beweging. Anders word ik echt niet gezelliger. De natuur in, frisse lucht snuiven, mijn hoofd leegmaken, de adrenaline voelen. Tja, het is toch ook wel een verslaving, maar dan één die wordt gewaardeerd en bewonderd.

Zonder sport, nee!!

Maar zou ik nog zonder kunnen? Ik denk het niet. Ik denk wel eens aan later. Stel dat ik de 60 ben gepasseerd en mijn knieën doen het niet meer of ik heb een andere heftige blessure opgelopen, waardoor ik echt niet meer kan sporten. Hoe zou mijn leven dan zijn? Brrr, daar moet ik echt niet over nadenken. En gelukkig is dat ook niet aan de orde. Ik doe een sport, triathlon, waarbij ik altijd wel iets kan doen. Kan ik niet hardlopen, dan kan ik nog wel zwemmen of fietsen. Positive thinking, daar ben ik goed in. En tegenwoordig zijn er mensen van boven de 80 die nog een IRONMAN doen. Dus ik heb vast nog heel lang te gaan 😉

Kun je de video van Lew Hollander niet zien? Klik dan hier.

Wat is dan mijn sportstyle?

Dat is wel iets waar ik de laatste jaren over nadenk. Ik begon als die enorm fanatieke sporter, die misschien ooit wel eens stiekem van de Olympische Spelen droomde, maar daar ook geen bewuste keuze voor maakte. Tja, daarom heb ik nog wel een enorme bewondering voor mijn neef Michiel Versluis, die die keus wel maakt. Spijt? Nee, dat niet. Het is zo gelopen en ik weet dat je echt heel veel moet opgeven, talent en geluk moet hebben om daar te komen. Werken en een sociaal leven zijn ook heel belangrijk voor mij. Ik kan nu veel meer genieten, nu ik minder sport en bewuster mijn sportieve keuzes maak.

Iedereen maakt zijn eigen keuzes

Iedereen moet zijn eigen keuzes maken in zijn of haar leven. Het sporten is mijn passie en dat blijft ook zo. Ik heb nu gekozen om mijn ervaringen te gaan delen met anderen, beginners, die graag een (betere) sporter willen worden. Misschien ook wel op zoek zijn naar die ‘sportieve verslaving’. Ik vind het heel spannend of ik deze mensen kan helpen om hun mooie sportdoel te gaan halen. Maar ik weet inmiddels wel, dat met de juiste mindset, motivatie en het goed luisteren naar je eigen lijf (bodysensing), je een heel eind kunt komen. Dat brengt mij nog terug naar die dames die ik bij de inleiding noemde. Ik heb wel enorm respect en bewondering dat zij weer op het ‘rechte pad’ terechtkomen. Daar zijn volgens mij dezelfde mindset, motivatie en bodysensing voor nodig. Misschien moeten zij ook eens een triathlon proberen…

 

Wil je mijn interview met mijn neef Mechiel nog eens lezen? Klik dan hier.

En meer over coaching vind je hier.

 

Geef een reactie

There are hundreds of languages around the world, but a smile speaks them all.

Deze website is gerealiseerd door Big Sister Webcommunicatie